Het atelier van Marjon Merckelbach-Hovens (MMH) legt zich toe op schilderijen,
textilia (hoeden en sjaals) en sieraden.
Marjon Merckelbach-Hovens (Weert, 1964) volgde haar opleiding aan de Maastrichtse
kunst-academie. Haar belangstelling ging aanvankelijk uit naar textiel als
basismateriaal voor decoraties en ornamenten. In de afgelopen jaren heeft
zij zich toegelegd op een combinatie van schilder- en collagetechnieken.
Die past ze toe bij het maken van monumentale schilderijen, waaronder portretten.
Dat heeft onder andere geleid tot een serie over rechtbankscènes en een
serie die historische portretten in een moderne kleurstelling toont. Haar
schilderijen passen bij zowel een klassieke als een eigentijdse omgeving,
juist omdat ze traditionele vorm en moderne kleuren met elkaar verbinden.
Momenteel vervaardigt ze een reeks schilderijen over beroemde Maastrichtenaren,
waarvan sommige in opdracht.
Interview Dandy Wallonië Magazine winter 2009 (DWM)
DWM: En hoe is uw stijl te typeren?
MMH: Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Net als de meeste beeldende kunstenaars ben ik niet gewend om met woorden nog eens te gaan uitleggen waar mijn schilderijen over gaan. Ze moeten voor zichzelf spreken.
DWM: Okay, goed, maar laten we dan het laatste schilderij nemen dat u maakte. Waar ging het over?
MMH: Het was, zou je kunnen zeggen, een remake van een traditioneel portret. Mijn opdrachtgever wilde een moderne versie hebben van een portret van de secretaris van een Prins zu Salm Salm. Ik heb het oude portret uitvoerig bestudeerd en er daarna mijn eigen invulling aan gegeven. Mijn invulling betekent: een langwerpig formaat, moderne kleurencombinaties van blauw en groen en ornamenten op het schilderij zodat het uit die twee dimensies stapt.
DWM: Verkoopt u veel?
MMH: Dat valt mee en ik vind het ook niet zo belangrijk. Ik heb over algemeen moeite om afstand te doen van mijn schilderijen. Het liefst houd ik ze hier, op mijn atelier. Als ik een doek verkoop dan ik wil ,als het even kan,de koper wel graag ontmoeten en leren kennen.
DWH: Vanwaar die terughoudendheid?
MMH: Schilderijen zijn als kinderen: je boetseert eraan, je trekt en sjouwt en duwt eraan en langzaam aan gebeurt er dan iets. En tegen de tijd dat een schilderij gerijpt is, dan heb je er een innige band mee.
DWH: En dan dus maar zelf houden?
MMH: Nou ja, natuurlijk verkoop ik, maar het liefst ga ik dan wel een keer kijken hoe het schilderij gepositioneerd is in de leefwereld van de koper. Kijk, een schilderij moet een baken zijn, het moet een markeringspunt zijn in je omgeving. En als het die rol niet kan vervullen is het toch een mislukt project. Daarom interesseert me zo waar zo’n schilderij terecht komt.